Voor geluidsmetingen wordt een geluidsniveaumeter gebruikt. Deze bestaat uit een gevoelige microfoon, een versterker en een wijzer (tegenwoordig meestal een LCD scherm). Hiermee wordt direct de decibelwaarde van de geluidsdruk afgelezen, het “Sound Pressure Level”

Sound Pressure Level = 20 x log (p/0.00002) dB
“p” is in deze formule de geluidsdruk in Pascal, het getal onder de breukstreep is de referentiedruk.

Vaak wordt het “maximum” niveau afgelezen, of het allerhoogste “piek” niveau. Voor de beleving van het geluid door mensen, of om de totale geluidsenergie te meten, is echter het gemiddelde (rms=root mean square) niveau over de tijd belangrijker. Als er een bepaalde tijd wordt gemeten, geeft het piekniveau de hoogste waarde, het “maximum” is lager, en het gemiddelde (rms) niveau is het laagste.

piek > max > rms.

De eerste publicatie over een elektrische geluidsmeter was van George W Pierce in Proceedings of the American Academy of Arts and Sciences, v 43 (1907-8). Tientallen jaren later vond er een verschuiving plaats van paarderijtuigen naar auto’s. Hierdoor veranderde het eeuwenlang constante geluidsklimaat in de steden. De komst van de gesproken film betekende ook een grote stimulans om geluidsmeters te ontwikkelen, maar er was nog steeds geen standaard methode voor geluidsmetingen. “Lawaai” (ongewenst geluid) werd een belangrijk publiek thema.